Ik zou dat best nog wel eens willen proosten. Met de mannen uit mijn leven waarmee dat niet meer kan. Zeker met hen zou ik best nog wel eens willen proosten. Al was het maar heel even. Samen zitten, met een glaasje wijn, een biertje. Even horen hoe het gaat gezellig, herinneringen delen van vroeger, lachen om elkaars humor, voelen dat het goed is omdat je elkaar kent. Zeker de mannen die zo plots zijn verdwenen, bij wie het geen natuurlijk proces was, zoals bij mijn vader. M

Je zou mijn vader duurzaam kunnen noemen. Immers hij werd bijna 90, heeft in zijn leven geen medicijnen gebruikt en de huisarts kende hem alleen van de laatste paar maanden. Zelf denk ik bij duurzaam aan het voorbeeld dat hij me gaf door hoogst zelden iets nieuws te kopen, maar zoveel mogelijk te recyclen en hergebruiken. Vele malen heb ik met mijn vader over een rommelmarkt gelopen, ben ik naar kijkdagen van veilingen geweest, leerde ik om te kijken naar leuke spullen. Mijn

De dag waarvan we wisten dat die ging komen is gekomen. De dag waarop mijn vader het aardse leven liet voor wat het was. De dag waarop alles anders werd en de dag waarop het leven doorging. Al enige tijd merkte ik dat ik aan het terugblikken was, denkend aan mijn vader. Ik heb een heel bekend beeld voor ogen. Mijn vader in een grijze stofjas en een alpinopet op zijn hoofd. Dat is voor mij heel herkenbaar. Op den duur ontbrak er aan de stofjas een groot stuk stof. Door hem pe

De mensen van het dorp kennen de vogel. Met zijn mooie gekleurde veren en grote snavel. Al vele jaren vliegt de vogel over het dorp. Soms...