Proost

Ik zou dat best nog wel eens willen proosten. Met de mannen uit mijn leven waarmee dat niet meer kan. Zeker met hen zou ik best nog wel eens willen proosten. Al was het maar heel even. Samen zitten, met een glaasje wijn, een biertje. Even horen hoe het gaat gezellig, herinneringen delen van vroeger, lachen om elkaars humor, voelen dat het goed is omdat je elkaar kent. Zeker de mannen die zo plots zijn verdwenen, bij wie het geen natuurlijk proces was, zoals bij mijn vader. Met hen zou ik helemaal graag nog eens proosten. Op het jaar dat bijna voorbij is. Op het jaar dat gaat komen. Wat blijft zijn de herinneringen zijn woorden die iedereen kent. Wat blijft zijn vooral ook de levenslessen. Tenminste dat ervaar ik. Van mijn broer die al zo jong overleed leerde ik geen oordeel te hebben. We zijn geneigd snel een mening te hebben of een stempel te drukken. Op basis van uiterlijk, van gedrag, vanuit onze eigen overtuigingen, waarden en normen. Hij liet me zien dat je niet zomaar kunt weten wat er in een ander omgaat, waarom hij/zij bepaalde dingen wel of niet doet. Van mijn vriend die ook zo volkomen onverwacht overleed leerde ik de dingen te accepteren zoals ze komen. Niet te strijden met dat wat je toch niet kunt veranderen. En vertrouwen te hebben. Dat alles met elkaar verbonden is, in energie. Tussen hemel en aarde. Ik zou nog best eens willen proosten. En dat doe ik ook. Met de dierbaren om mij heen. Die met me lachen en huilen, die oude herinneringen ophalen en nieuwe herinneringen maken. Met wie ik meeleef en die met mij mee leven zolang als nodig. Proost!