Uitvaart regelen? Bel direct

Ervaring

Ze vertelt me dat haar moeder in het ziekenhuis ligt. De artsen hebben gezegd dat het er naar uitziet dat ze nog dit weekend gaat overlijden. Een goede vriendin heeft haar aangeraden contact met mij op te nemen, om de uitvaart voor te bereiden.
Mijn gedachten gaan onmiddellijk terug. Immers, ik ben zelf nog maar net terug uit het ziekenhuis. Mijn tassen staan nog ingepakt.

Ruim een week zat ik aan het bed van mijn geliefde. Hield zijn hand vast en hij de mijne. Luisterde naar uitslagen van onderzoeken, reed mee met de ambulance, keek naar zijn slapende lichaam op het bed van de intensive care, verbonden met slangen aan machines, hoorde de kalme stem van de chirurg die vertelde dat de operatie geheel volgens plan was verlopen.
Voelde me afwisselend machteloos, opgelucht, bezorgd en blij.

Maar bovenal draaide alles om het hart. Zonder een kloppend hart is er geen leven. Het hart ook wat ons met elkaar verbind door liefde. We hadden de wereld om ons heen even stilgezet, om alleen te luisteren naar het kloppen van ons hart. Het gevoel van liefde wat ons verbind.

We verbleven ook in het kloppende hart van het ziekenhuis. Op een plek waar men duidelijk weet hoe hiermee om te gaan. Een ziekenhuis gebouwd op de plek waar een aantal jaren geleden een gat is geslagen in de samenleving, een enorme ramp, waar men elkaar moest opvangen en ondersteunen. Samen weer een toekomst moest opbouwen. En dat voel je. Want ze hadden een kamer voor me geregeld, waar ik mocht overnachten gedurende de hele periode dat ik bij mijn geliefde wou zijn. En ik mocht bij hem op de kamer zijn, naast zijn bed zitten, zo lang en zo vaak als we dat zelf wilden. Als hij koffie kreeg, kreeg ik het ook. Als hij maaltijden mocht uitkiezen, kon ik dat ook doen en we konden samen eten. Ze werkten volgens de positieve benadering, op die toon spraken ze ook met ons, wat heel prettig en geruststellend aanvoelde.

Kortom: de ervaring die ze hadden opgedaan als samenleving, de ramp die ooit had plaatsgevonden, zorgde nu voor een veilige omgeving, met ervaringsdeskundigen, uitstekende zorgverleners, waar we ons in vertrouwde handen voelden.

En die ervaring, die ik nu zelf heb opgedaan, door te zitten aan het ziekenhuisbed van een mij zeer geliefde man. Die ervaring, met alles wat er bij hoort aan emoties en gevoelens, die neem ik weer mee in mijn eigen rugzak. De rugzak die ik altijd bij me heb, van waaruit ik kan delen, in het vak wat ik met liefde uitvoer.
Namelijk dat van uitvaartbegeleider.

Deel dit verhaal
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on whatsapp

Van oud naar nieuw

Op de laatste dag van het jaar mag ik nog een keer naar Stilleweer.Een ruime aula met uitzicht op het water. De

Een laatste vraag

Hij reed altijd over het parkeerterrein van het ziekenhuis waar ze werkte. Zo is hun relatie begonnen, inmiddels bijna 50 jaar geleden.

Scroll naar top