Uitvaart regelen? Bel direct

Autonomie

Begin 30 was ik, toen ik ging werken bij GGZ Drenthe, afdeling ouderenpsychiatrie. Daarvoor werkte ik bij Rabobank en was bekend met termen als debet en credit. Nu kreeg ik te maken met mono- en multidisciplinaire overleggen, voor mij nieuwe termen. Maar de allerbelangrijkste term, zo werd me verteld, iets wat ik goed moest weten en onthouden was ‘autonomie’. De autonomie van de bewoner, dat is wat voorop staat.

Een autonoom persoon probeert zaken na te streven die voor hem of haar belangrijk of waardevol zijn en bewandelt op die manier een eigen levenspad.
Zo staat geschreven.

Het was een kleine afdeling, met zo’n 30 bewoners. Waar steeds gekeken en geluisterd werd naar de wensen en mogelijkheden van elke bewoner. Niet van bovenaf bepalen, oordelen of iets opleggen.
Met heel veel plezier heb ik er gewerkt, zoveel geleerd ook in al die jaren.

Ik moest er aan denken, toen ik terugreed van een familie. Een jonge jongen overleden. Qua leeftijd had ik zijn moeder kunnen zijn. Zijn angst voor het leven was groter geworden dan zijn angst voor de dood. Ja, het klopt zoals ik het zeg. Zijn angst voor het leven was groter geworden dan zijn angst voor de dood. Hoe is het mogelijk. Hij is ‘verzopen’ in een wirwar van regels en wijzigingen. Zijn hulpverlener kon hij alleen af en toe nog telefonisch spreken, wat hem duidelijk maakte dat het leven zeer levensbedreigend is geworden.

Wat is er gebeurd met de autonomie zo vroeg ik me af. Van ouderen, van jongeren, van ons allemaal. Wie ons 3 maanden geleden had verteld dat we gasten in ons eigen huis moeten tellen omdat we anders een boete en een strafblad riskeren, die hadden we voor volkomen gek verklaard.

Is autonomie dan een recht wat we krijgen als de overheid ermee instemt of zit autonomie in ieder mens maar zijn we de verbinding ermee (even) kwijt?

Deel dit verhaal
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on whatsapp

Van oud naar nieuw

Op de laatste dag van het jaar mag ik nog een keer naar Stilleweer.Een ruime aula met uitzicht op het water. De

Een laatste vraag

Hij reed altijd over het parkeerterrein van het ziekenhuis waar ze werkte. Zo is hun relatie begonnen, inmiddels bijna 50 jaar geleden.

Scroll naar top